viernes, 30 de julio de 2010

O CAMPO DOS DESAFÍOS

Fotograma dos Duelistas de Ridley Scott
Antes de comentarvos algúns datos sobre o Campo dos Desafíos dicir que desafiar é retar ou incitar á competición, ou ben enfrentarse a outra persoa, peligro ou dificultade. No caso que nos ocupa, é o enfrontamento entre dúas persoas para salvar a honra.

Entre os temas que os escritores españois do Século de Ouro tratron en maior profundidade destaca, sen dúbida, o sentido da honra.

No s.XVII o filósofo inglés Thomas Hobbes publicaba na coñecida obra, Leviathan, a súa visión e conceptos fundamentais da honra. Era coma unha escala de valores a través da cal un home podería recoñecer o valor de outro. Unha simple ecuación: a maior valor, maior virtude.

A honra tiña que ver tamén co asunto económico e de raza, por exemplo, ser puro significaba socialmente  non ter sangue xudía ou musulmana. Eran os chamados "cristiáns vellos", categoría que sempre axudaba para ascender socialmente.

A honra da fama ou reputación é o que recoñece a sociedade ao individuo, é outro que corresponde coa honra da familia. Tamén hai a honra sexual, por mentira, roubo ou estafa por mencioar algunhas delas. Pois ben, no caso da sociedade de Ourense, o sentido da honra tería un peso específico importante coma no resto do territorio.

Este concepto de hombría e a posibilidade de portar armas na cidade, a pesar de estar prohibido en toda España, era moito maior entre os membros da nobreza, os cales tiñan un código de honra que incluía a posibilidade de retarse en duelo como método para resolver as diferencias.

Básicamente se clasificarían en tres os tipos de duelo recollidos polos códigos de honra:

• Satisfactorios: para lavar ofensas moi leves, aqueles que podían suspenderse en calquera momento, sempre que o ofensor ofrecera a debida satisfacción e esta fora aceptada polo ofendido.
• Propugnatorios ou "a primeira sangue": para lavar ofensas leves, graves e menos graves, sempre sen a vontade de matar. Acababa en canto os testigos corroboraban calquera indicio de ferida ou mancha de sangre.
• Decretorios ou “á outrance” : para lavar ofensas moi graves e vengar inxurias, combatíase ata que un dos dous quedaba fora de combate… normalmente morto.
Estos últimos, poden ser confundidos cos chamados duelos a morte, que sin embargo non tiñan cabida específicamente como tales dentro das leis de honra.

Vista da Ponte Vella e á dereita a ubicación do antigo Campo do Desafío.
Pódese apreciar á esquerda a Capela dos Remedios.

En Ourense, coma en outras moitas cidades, algúns duelos remataban tamén coa morte. Éstos tiñan como escenario o descampado do actual Campo dos Remedios, que en outro tempo denominouse Campo do Desafío. Entre os non nobres o máis usual era a venganza ou a traición.

Os motivos que levaron aos duelos ourensáns foron, supostamente, as infidelidades ou as relacións extramatrimoniais, delictos de sangue ou traicións políticas entre outros.

As armas empregadas foron a espada, o sable e con posterioridade a pistola. Tamén as navallas, bastóns ou o garrote, tal e como recolle esta obra de Goya titulada "Duelo a garrotazos".

jueves, 29 de julio de 2010

A ERMIDA DOS REMEDIOS

Na madrugada de hoxe produciuse un feito realmente lamentable. Ardeu a Capela dos Remedios.

Para a historia da cidade é un símbolo. A pequena capela que data do s.XVI (fachada renacentista prateresca) é propiedade dos herdeiros da familia Montoto (xuíz, rexedor e procurador da cidade cara o s.XVI). Emplázase no antigo Campo dos Desafíos, unha das propostas feitas ao longo do curso para ser incluídas no traballo sobre a nosa cidade.

Entre os séculos XV e XVI as cuestións que atentaban contra a honra se consideraban como un grave ofensa contra a dignidade da persoa, resolvéndose tales cuestións co uso das armas. Deste xeito as xentes máis belicosas acudían a este lugar afastados do núcleo poboacional da cidade de Ourense para defender a suposta honra perdida daban morte ou morrían no intento de restablecer a honra mailo honor perdido.

Durante o pontificado do bispo Gonzalo de Acebedo é cando o cabaleiro Francisco Méndez ergue a ermida no 1522, baixo a advocación de A Nosa Señora Virxe María dos Remedios para tentar cambiar a mala imaxe do lugar e convertilo nun centro de advocación mariana. Foi en tempos lugar de acollida para os peregrinos do Camiño da Prata e tamén para protexelos dos bandidos.

As imaxes están tomadas da galería de La Región.
















martes, 27 de julio de 2010

SOBRE KOSOVO


Recentemente a Corte Internacional de Xustiza dictou sentenza sobre Kosovo, lida polo actual presidente do tribunal, o xaponés Hisashi Owada. Kosovo pode declarar a independencia de forma unilateral.

Entre os organismos dependentes da ONU está a propia Corte Internacional, e non nos esquezamos do peso que ten EE.UU na propia ONU, polo que non estrana a decisión do devandito tribunal. Os norteamericanos foron os grandes promotores da independencia kosovar, seguramente o 99% da poboación non sabería situar Kosovo nun mapamundi mudo, pero a posibilidade de ter unha base militar en plena zoa de influencia rusa (Serbia o é) fai que o interés por este territorio dun tamaño pouco maior que a provincia de Lugo sexa estremadamente elevado, e razón para que moitos norteamericanos aprendan a situar Kosovo.


Unha imaxe que ilustra é a que publicou El País, uns homes kosovares lucindo a bandeira da independencia kosovar e a de EE.UU, síntoma que é algo máis que un simple aliado, unha forma de agradecemento público popular.



A razón de toda esta alegría ten sentido se nos achegamos ao Campo de Bondsteel, cecáis a maior base norteamericana en Europa dende a IIGM, e que posiblemente reemprazará a famosa base de Aviano en Italia. Na seguinte imaxe aérea pódese constatar as dimensións da base norteramericana en Kosovo.

Fonte: Wikipedia

Os serbios pagan o prezo da historia e sobre todo o prezo dos dirixentes sicópatas que realizaron unha limpeza étnica, antes da abolir as autonomías, entre elas Kosovo, a pesar de contar na actualidade cun goberno democrático que respecta as reglas do xogo e descarta calquera atisbo de violencia.

Slobodan Milosevic pronunciara precisamente en Kosovo o discurso de Gazimestan, semente das guerras iugoslavas. Así o considerou o Tribunal Penal Internacional da Haya, no xuízo contra Milosevic. Serbia nace en Kosovo e non se entende Serbia sen a guerra de Kosovo contra os turcos hai máis de 600 anos. Esto é coma se en Asturias se instalese unha minoría étnica e proclamase a independencia de Asturias. Non se entende a formación de España sen o nacemento do reino cristián de Asturias. Pois Kosovo é a Serbia o que Asturias a España, máis ou menos.

España non recoñece a Kosovo acolléndose á doutrina Estrada.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ACLARANDO COUSAS

Iste espazo pretende ser un lugar de aportación e intercambio de experiencias amáis dunha proposta motivadora de integración das tecnoloxías ás clases de ciencias sociais, dentro e fóra do centro educativo. Desexo que este punto de encontro virtual sexa enriquecedor e motivante para a vosa -e a miña - formación.

Tódala información, imaxes, enlaces ou contidos neste blog teñen única e exclusivamente unha intencionalidade didáctica cuxa función é meramente educativa. No caso de que calquera persoa considere que se vulneran os seus dereitos de autor pódese dirixir ao autor do blog na seguinte dirección csjguede@gmail.com
para solicitar a retirada de inmediato do material que considere da súa propiedade intelectual.

DEIXÁRONSE CAER